Jako uniwersalne polimery wiążące, stosuje się standardowo kopolimery zwykłe lub szczepione poliolefin z bezwodnikiem maleinowym. Od strony warstwy olefinowej następuje wzajemna dyfuzja podobnych polimerów, od strony warstwy barierowej reakcja chemiczna grupy bezwodnikowej z grupą –OH, w przypadku kopolimeru EVOH lub z grupą – NH w przypadku PA. Istnieją całe rodziny żywic wiążących oparte na różnych poliolefinach i charakteryzujące się różnymi wskaźnikami szybkości płynięcia.

Do specyficznych połączeń stosuje się też polimery charakteryzujące się dużą zdolnością do tworzenia wiązań drugorzędowych, np. jonomery cynkowe do wiązania PA i PE-LD [2].

Pojawienie się laminatów PA/PE przydatnych do wgłębnego formowania, zapoczątkowało wdrożenie procesu, o dominującym znaczeniu również i obecnie, w którym pakowanie bądź to próżniowe, bądź też w gazie obojętnym, a w późniejszym okresie także w atmosferze modyfikowanej (MAP), zostało połączone z termoformowaniem folii, stanowiącej dolną część opakowania.

Stosowane najwcześniej do tego celu PA6 lub PA66 są nadal w użyciu, jakkolwiek w niektórych zastosowaniach wykorzystywane są także kopoliamidy oraz mieszaniny PA6 z PA amorficznym, charakteryzujące się szczególną przydatnością do wgłębnego formowania. Poliamidy należące do tworzyw konstrukcyjnych, odznaczają się wysoką wytrzymałością mechaniczną, a folie z nich wytwarzane są przydatne do wgłębnego formowania. Te właśnie cechy decydują również i obecnie o znaczeniu PA, jako składnika folii wielowarstwowych, jakkolwiek, jak to wynika z danych zawartych w tabeli I, w której uszeregowano folie z różnych tworzyw wg przepuszczalności tlenu, dostępne są tworzywa (EVOH, PVDC oraz PAN) wykazujące zdecydowanie wyższą barierowość w stosunku do gazów [3].

TABELA I. Właściwości barierowe folii z tworzyw sztucznych odniesione do porównywalnej grubości 25 μm

w.w. – wilgotność względna